PREGUNTA 1. Responda os dous apartados:
1.1. Comente o fragmento proposto e, a partir do comentario, desenvolva a cuestión: “O liberalismo político de
Locke”.
(6 puntos: 3 para o comentario e 3 para a cuestión)
§ 90. E polo tanto, é evidente que a monarquía absoluta, a cal é considerada por algúns como a única forma de
goberno válida no mundo, é de feito incompatible coa sociedade civil e, polo tanto, non pode ser unha forma de
goberno civil en absoluto. Dado que o fin da sociedade civil é evitar e remediar aqueles inconvenientes do estado
de natureza que se deriven necesariamente do feito de que cada home sexa xuíz do seu propio caso, establecendo
unha autoridade coñecida á cal calquera membro desa sociedade poida apelar en caso de ser inxuriado, ou en caso
dunha controversia que poida xurdir, e á cal todos os membros da dita sociedade deban obedecer. Onde queira
que haxa un grupo de persoas que non teñan tal autoridade á que apelar, e que poida decidir calquera diferenza
que entre eles poida alí xurdir, esas persoas estarán aínda no estado de natureza.
(LOCKE: Ensaio sobre o goberno civil, Cap. 7, § 90).
1.2. Explique un dos tres temas: (4 puntos)
1.2.1. A orixe do cosmos na corrente presocrática.
1.2.2. Realidade e coñecemento en Platón.
1.2.3. Alienación e ideoloxía en Marx.

PREGUNTA 2. Responda aos dous apartados:
2.1. Comente o fragmento proposto e, a partir do comentario, desenvolva a cuestión: “Hume: crítica das ideas de
substancia e causalidade”.
(6 puntos: 3 para o comentario e 3 para a cuestión).
A idea de substancia, se é que existe, debe logo derivarse das impresións de reflexión. Pero as impresións
de reflexión divídense nas nosas paixóns e emocións, ningunha das cales é posible que represente unha
substancia. Polo tanto, non temos ningunha idea de substancia distinta dunha colección de cualidades
particulares, nin nos referimos a outra cousa cando falamos ou razoamos sobre ela.
A idea de substancia, así como a de modo, non é senón unha colección de ideas simples reunidas pola
imaxinación e que teñen un nome particular asignado, polo cal somos capaces de recuperar, para nós mesmos ou
para outros, ese conxunto. Pero a diferenza entre estas ideas consiste nisto: que as cualidades particulares que
forman a substancia se refiren normalmente a un algo descoñecido, ó cal son supostamente inherentes; ou
aceptando que esta ficción non se produza, polo menos suponse que están conectadas de xeito próximo e
indisoluble polas relacións de contigüidade e causalidade.
(HUME: Tratado da natureza humana; Libro I, Parte I, Sec VI).
2.2. Explique un dos tres temas: (4 puntos)
2.2.1. Física e metafísica en Aristóteles.
2.2.2. O problema Razón/Fe na Filosofía Medieval.
2.2.3. Ortega y Gasset: a razón vital.

PREGUNTA 3. Responda os dous apartados:
3.1. Comente o fragmento proposto e, a partir do comentario, desenvolva a cuestión: “Os límites do coñecemento
en Kant”.
(6 puntos: 3 para o comentario e 3 para a cuestión)
Se chamamos sensibilidade á receptividade do noso ánimo (psique), para captar representacións en canto sexa
dalgún xeito afectado, en contrapartida, a facultade de producir por nós mesmos representacións, a
espontaneidade do coñecemento, será entendemento. Á nosa natureza pertence que a intuición nunca poida ser
máis ca sensible, é dicir, contén unicamente o modo como somos afectados polos obxectos. Pola contra, a
facultade de pensar o obxecto da intuición sensible é o entendemento. Ningunha destas propiedades prevalece
sobre a outra. Sen sensibilidade ningún obxecto nos sería dado, e sen entendemento ningún podería ser pensado.
Pensamentos sen contido son baleiros, intuicións sen conceptos son cegas. Por iso tan necesario é facer os seus
conceptos sensibles (é dicir, agregarlle o seu obxecto na intuición) como facer comprensibles as súas intuicións (é
dicir, sometelas a conceptos). Ambas as dúas facultades ou capacidades non poden tampouco permutar as súas
funcións. O entendemento non pode intuír nada e os sentidos non poden pensar nada. Unicamente na súa reunión
pode orixinarse o coñecemento. Non por iso, non obstante, podemos mesturar a súa participación, senón que hai
serios motivos para separaralos coidadosamente e distinguilos entre si. Por iso distinguimos a ciencia das regras da
sensibilidade en xeral, é dicir, a estética, da ciencia das regras do entendemento en xeral, é dicir, a lóxica.
(KANT: Crítica da Razón Pura A51/B75 – A52/B76).
3.2. Explique un dos tres temas: (4 puntos)
3.2.1. A orixe do cosmos na corrente presocrática.
3.2.2. Platón: antropoloxía e política.
3.2.3. Alienación e ideoloxía en Marx.

PREGUNTA 4. Responda aos dous apartados.
4.1. Comente o fragmento proposto e, a partir do comentario, desenvolva a cuestión: “O problema Razón/Fe na
Filosofía Medieval”.
(6 puntos: 3 para el comentario y 3 para la cuestión)
Así mesmo, o que é infundido polo docente na alma do discípulo contén o saber do mestre, a non ser que
ensine de xeito ficticio, o que non é lícito dicir de Deus. E o coñecemento dos principios que nos son coñecidos por
natureza foi inspirado en nós por Deus, xa que el mesmo é o autor da nosa natureza. E tamén a divina sabedoría
contén estes principios. E así, todo o que é contrario a estes principios, vai en contra da divina sabedoría. Pois ben,
isto non é posible de Deus. Logo, o que se obtén da revelación divina mediante a fe non pode ser contrario ao
coñecemento natural.
(TOMÉ DE AQUINO: Suma contra os xentís, Libro 1, cap. 7).
4.2. Explique un dos tres temas: (4 puntos)
4.2.1. Hume: crítica das ideas de substancia e causalidade.
4.2.2. Razón e progreso na Ilustración.
4.2.3. Nietzsche: crítica da cultura occidental.
Proba de Avaliación do Bacharelato
para o Acceso á Universidade
Convocatoria ordinaria 2022
Código: 34
HISTORIA DA FILOSOFÍA
El examen consta de 4 preguntas compuestas por comentario de texto filosófico y desarrollo de un
tema. Deberá contestar UNA DE LAS CUATRO PREGUNTAS. Si responde a más preguntas de las
permitidas, solo se corregirá la primera respondida.
PREGUNTA 1. Responda los dos apartados:
1.1. Comente el fragmento propuesto y, a partir del comentario, desarrolle la cuestión: “El liberalismo político de
Locke”.
(6 puntos: 3 para el comentario y 3 para la cuestión)
§ 90. Resulta, pues, evidente que la monarquía absoluta, a la que ciertas personas consideran como el único
gobierno del mundo, es, en realidad, incompatible con la sociedad civil, y, por ello, no puede ni siquiera
considerarse como una forma de poder civil. La finalidad de la sociedad civil es evitar y remediar los
inconvenientes del estado de Naturaleza que se producen forzosamente cuando cada hombre es juez de su propio
caso, estableciendo para ello una autoridad conocida a la que todo miembro de dicha sociedad pueda recurrir
cuando sufre algún atropello, o siempre que se produzca una disputa y a la que todos tengan obligación de
obedecer. Allí donde existen personas que no disponen de esa autoridad a quien recurrir para que decida en el
acto las diferencias que surgen entre ellas, esas personas siguen viviendo en un estado de Naturaleza.
(LOCKE: Ensayo sobre el gobierno civil, cap. 7, § 90).
1.2. Explique uno de los tres temas: (4 puntos)
1.2.1. El origen del cosmos en la corriente presocrática
1.2.2. Realidad y conocimiento en Platón.
1.2.3. Alienación e ideología en Marx
PREGUNTA 2. Responda los dos apartados:
2.1. Comente el fragmento propuesto y, a partir del comentario, desenvuelva la cuestión: “Hume: crítica de las ideas
de sustancia y causalidad”.
(6 puntos: 3 para el comentario y 3 para la cuestión)
La idea de sustancia deberá derivarse, entonces, de una impresión de reflexión, si es que realmente
existe. Pero las impresiones de reflexión se reducen a nuestras pasiones y emociones, y no parece posible que
ninguna de éstas represente una sustancia. Por consiguiente, no tenemos ninguna idea de sustancia que sea
distinta de la de una colección de cualidades particulares, ni poseemos de ella otro significado cuando hablamos o
razonamos sobre este asunto.
La idea de sustancia, como la de modo, no es sino una colección de ideas simples unidas por la
imaginación y que poseen un nombre particular asignado a ellas, mediante el cual somos capaces de recordar —a
nosotros o a otros— esa colección. Pero la diferencia entre estas ideas consiste en que las cualidades particulares
que forman una sustancia son referidas por lo común a un algo desconocido en que se supone inhieren; o bien,
concediendo que esa ficción no tenga lugar, se supone que al menos están estrecha e inseparablemente
conectadas entre sí por relaciones de contigüidad y causalidad.
(HUME: Tratado de la naturaleza humana, Libro I, Parte I, Sec. VI).
2.2. Explique un dos tres temas: (4 puntos)
2.2.1. Física y metafísica en Aristóteles.
2.2.2. El problema Razón/Fe en la Filosofía Medieval.
2.2.3. Ortega y Gasset: la razón vital.
PREGUNTA 3. Responda los dos apartados:
3.1. Comente el fragmento propuesto y, a partir del comentario, desarrolle la cuestión: “Los límites del
conocimiento en Kant”.
(6 puntos: 3 para el comentario y 3 para la cuestión)
Si llamamos sensibilidad a la receptividad que nuestro psiquismo posee, siempre que sea afectado de alguna
manera, en orden a recibir representaciones, llamaremos entendimiento a la capacidad de producirlas por sí
mismo, es decir, a la espontaneidad del conocimiento. Nuestra naturaleza conlleva el que
[... texto truncado, ver PDF original]