os dous apartados:
1.1. Comente o fragmento proposto e, a partir do comentario, desenvolva a cuestión: "Platón: antropoloxía e política". (6 puntos)
-Ben. Xa vimos, segundo parece, tres calidades da cidade, e en canto á especie que resta para que a cidade alcance a excelencia cal podería ser? É evidente que a xustiza.
- (…)
- E que a xustiza consiste en facer o que é propio dun, sen meterse nas cousas alleas, é algo que nos dixemos repetidamente.
- (...)
- Ao meu parecer do que examinamo, a moderación, a valentía e a sabedoría, o que resta por ver na cidade, é o que dá a todas aquelas calidades a capacidade de nacer (...). E xa dixemos que se encontrabamos as tres, a xustiza sería a que restase.
- (...)
- Non obstante, se fose preciso discernir cal destas calidades fará á nosa cidade mellor, resultaría difícil discriminar se consiste nunha coincidencia de opinión entre os gobernantes e os gobernados, ou se é a conservación da opinión consonte á lei que hai entre os militares acerca do que debe ser temible ou non, ou a intelixencia e a vixiancia entre os gobernantes; ou iso que fai mellor á cidade consiste (...) en que cada un se ocupe do seu, sen atender ao alleo.
(PLATÓN: República, Libro IV, 432b-435c).
1.2. Explique un dos tres temas: (4 puntos)
1.2.1. Descartes: o problema do método e a evidencia do cogito.
1.2.2. O liberalismo político de Locke.
1.2.3. A crítica ao totalitarismo. A condición humana en H. Arendt.

os dous apartados:
2.1. Comente o fragmento proposto e, a partir do comentario, desenvolva a cuestión: "Física e metafísica en Aristóteles". (6 puntos)
Feitas estas distincións, cómpre examinar as causas, cales e cantas son.
Nun sentido (1) chámase causa a ese constitutivo inherente do que se fai algo, (…).
Noutro sentido (2) é a forma e o modelo, é dicir, a definición da esencia e os seus xéneros (así a causa da octava é a relación de dous a un, e en xeral o número), e tamén as partes da definición.
E tamén (3) é aquilo de onde xorde o principio primeiro do cambio ou do repouso; así quen toma unha resolución é causa, o pai é causa do fillo, e en xeral o que fai é causa do feito e o que produce un cambio é causa do cambiado.
E aínda máis (4), é o fin, aquilo para o que é algo (…).
(ARISTÓTELES: Física, Libro II-3, 194b-195a).
2.2. Explique un dos tres temas: (4 puntos)
2.2.1. Hume: crítica das ideas de substancia e causalidade.
2.2.2. Razón e progreso na Ilustración.
2.2.3. Da "razón vital" (Ortega y Gasset) á "razón poética" (María Zambrano)

os dous apartados:
3.1. Comente o fragmento proposto e, a partir do comentario, desenvolva a cuestión: "Descartes: o problema do método e a evidencia do cogito". (6 puntos)
Polo tanto é ben mellor nin pensar en investigar a verdade sobre cousa ningunha que facelo sen método: pois é moi certo que os estudos desordenados e as meditacións escuras desta caste confunden a luz natural e cegan os enxeños; e aqueles que así se afagan a camiñar nas tebras a tal punto enfeblecen a agudeza dos seus ollos que, ao pouco, non poden aturar a luz do día; o cal ademais é confirmado pola experiencia, pois moi frecuentemente vemos que aqueles que nunca se dedicaron ás letras pronuncian xuízos sobre as cousas comúns e correntes con moita máis solidez e claridade que aqueles que botan a vida nas escolas. Por método entendo as regras certas e fáciles tales que, se alguén as observa rigorosamente, nunca tomará nada falso por verdadeiro e, sen gastar as forzas do seu espírito inutilmente, senón sempre aumentando o seu saber progresivamente, chegará ao verdadeiro coñecemento de todo aquilo do que sexa capaz.
(DESCARTES: Regras para a dirección do espírito, Regra IV).
3.2. Explique un dos tres temas: (4 puntos)
3.2.1. A orixe do cosmos na corrente presocrática.
3.2.2. Realidade e coñecemento en Platón.
3.2.3. Alienación e ideoloxía en Marx.

os dous apartados:
4.1. Comente o fragmento proposto e, a partir do comentario, desenvolva a cuestión: "Hume: crítica das ideas de substancia e causalidade". (6 puntos).
(...) A idea de substancia, se é que existe, debe logo derivarse das impresións de reflexión. Pero as impresións de reflexión divídense nas nosas paixóns e emocións, ningunha das cales é posible que represente unha substancia. Polo tanto, non temos ningunha idea de substancia distinta dunha colección de cualidades particulares, nin nos referimos a outra cousa cando falamos ou razoamos sobre ela.
A idea de substancia, así como a de modo, non é senón unha colección de ideas simples reunidas pola imaxinación e que teñen un nome particular asignado, polo cal somos capaces de recuperar, para nós mesmos ou para outros, ese conxunto. Pero a diferenza entre estas ideas consiste nisto: que as cualidades particulares que forman a substancia se refiren normalmente a un algo descoñecido, ao cal son supostamente inherentes; ou aceptando que esta ficción non se produza, polo menos suponse que están conectadas de xeito próximo e indisoluble polas relacións de contigüidade e causalidade.
(HUME: Tratado da natureza humana; Libro I, Parte I, Sec VI).
4.2. Explique un dos tres temas: (4 puntos)
4.2.1. Dialéctica socrática e relativismo dos sofistas.
4.2.2. O problema Razón/Fe na Filosofía Medieval.
4.2.3. A crítica á cultura Occidental en Nietzsche: nihilismo e transvaloración.